Nasza osobowość może kształtować się nawet w dorosłości, ale wiadomo, że najwcześniejsze doświadczenia formułują nas i tworzą podstawy do naszych późniejszych zachowań i postaw.
Zastanawialiście się, jak nasze dzieciństwo może odcisnąć ślad na naszej osobowości? Co tak naprawdę miało znaczenie na to, jacy jesteśmy teraz?
John Broadus Watson, znakomity psycholog, naukowiec oraz prekursor psychologii behawiorystycznej powiedział kiedyś: "Dajcie mi dziecko spłodzone przez dowolną parę rodziców i dajcie mi pełną kontrolę nad środowiskiem, w jakim będzie ono wzrastać – a sprawię, że wyrośnie na wybitnego uczonego, artystę, politycznego przywódcę, czy też, jeśli tylko będę tego chciał, zostanie pospolitym przestępcą".
Faktycznie, behawioryści upatrując zachowanie jako wyznacznik naszej egzystencji kładli nacisk przede wszystkim na środowisko, w którym człowiek wzrasta. To tam się uczy, jakim być, a jakim nie być, co jest przyzwolone, a co zakazane. Wyrabia sobie normy zachowania, poszukuje wartości. Warto tu jednak podkreślić, że kształtowanie się osobowości to coś więcej niż środowisko, w którym człowiek wzrasta. To również jego genetyczne predyspozycje i indywidualne cechy, a także m.in. temperament.
Jeżeli nasze najwcześniejsze wspomnienia mają zatem tak istotny wpływ na nas i jacy jesteśmy warto przypomnieć tutaj style przywiązania, które rodzice tworzą z dzieckiem, gdy jest niemowlakiem:
👨👩👦 Styl bezpieczny - ciągła, konsekwentna bliska relacja z dzieckiem,
👨👩👦 Styl lękowo-ambiwalentny - wybiórcza relacja z dzieckiem,
👨👩👦 Styl unikający - ciągły i konsekwentny brak bliskiej relacji z dzieckiem,
👨👩👦 Styl zdezorganizowany - styl mieszany, nieprzewidywalny kontakt, kontakt trudny do opisania.
Styl przywiązania dziecka z rodzicem, jako pierwszego ważnego dla niego obiektu, jest kluczowy dla jego późniejszych umiejętności nawiązywania relacji i kontaktu z innymi. Ale czy wpływa to na jego osobowość?
Trudno jednoznacznie stwierdzić. Na pewno ma to wpływ i determinuje do pewnych zachowań. Mimo to jako dorośli ludzie możemy sami odpowiadać za siebie i własne decyzje. Podobno człowiek zmienia się co 7 lat, ale stwierdzono też również , że wszystko codziennie może podlegać zmianom: zdanie, postawa, zachowanie, wartości.
Nasze życie to zmiana, nic nie jest na pewno i na zawsze. Może zamiast myśleć o tym, jak nas wychowano, warto teraz samemu siebie wychowywać, tak jakbyśmy tego chcieli.
Możemy to zrobić sami pracując nad samorozwojem, ale też możemy zrobić to ze specjalistą - psychologiem lub psychoterapeuta. Oczywiście nie zastąpi on nam rodzica, bo w dorosłym życiu to my sami możemy być rodzicem dla siebie.
Nigdy nie jest za późno na "wychowanie" po swojemu ❤️ 🌱
Komentarze
Prześlij komentarz